Ζούμε μέσα στην παντοδυναμία των σκέψεών μας που μας καθοδηγούν και μας οριοθετούν. Αυτές προδιαγράφουν τα πάντα σχεδόν που εξαρτώνται από εμάς και δεν αφήνουν ούτε τον ελάχιστο χώρο σε οποιασδήποτε μορφής αντικειμενική θέαση των πραγμάτων.

Και βέβαια, στον πυρήνα κάθε σκέψης κρύβεται πάντοτε μια Ιδέα. Μια πρωταρχική και ακλόνητη πεποίθηση που την καλύπτει με τα πλοκάμια της και διαμορφώνει το περιεχόμενό της. Μια καταλυτική παραδοχή που έχοντας διαποτίσει ολόκληρο το είναι της, υπαγορεύει κάθε της έκφραση και υπονομεύει τον οποιοδήποτε αντίλογο.

Τέτοιες Ιδέες ο άνθρωπος έχει για το καθετί και όλες μαζί διαμορφώνουν τον καμβά της κοσμοθεωρίας του. Μπορεί να είναι εναρμονισμένες μεταξύ τους, μπορεί και όχι. Είναι όμως αμετακίνητες και σπάνια συμβαίνει να κλονισθούν, συνήθως μετά από κάποιο αναπάντεχο συμβάν.

Ακολουθούμε την Ιδέα με θρησκευτική ευλάβεια αδιαφορώντας αν αντέχει στην κριτική, αν είναι ορθολογική ή αν έχει αποδομηθεί από την ίδια την ιστορία, την κοινωνία και τα γεγονότα. Η Ιδέα είναι θέσφατο. Τόνοι επιχειρημάτων περιμένουν μάταια να την κατακεραυνώσουν, αφού αυτή παραμένει πεισματικά περίκλειστη στον μικρόκοσμό της. Μόλις όμως μια Ιδέα βρει πεδίο δράσης γαντζώνεται και απελευθερώνει το δηλητήριο της ημιμάθειας, της προκατάληψης, της προπαγάνδας, της μονομέρειας και της μισαλλοδοξίας. Στην αυταπόδεικτη ανάγκη επιχειρηματολογίας απαντά με επαναλαμβανόμενες αοριστολογίες, εικοτολογίες, υπερβολές και περιπτωσιολογία. Καταφεύγει συνεχώς στον λαϊκισμό και στον εκφοβισμό. Οι εμμονές και η επιλεκτική μνήμη αποτελούν αχώριστες φίλες της και η αμετροέπεια το απώτατο όριο εφαρμογής της.

Το είδωλο της Ιδέας στον καθρέφτη είναι ο Εγωτισμός. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος με το οποίο πάρα πολλοί άνθρωποι νομίζουν πως μπορούν να «αγοράσουν» την προσοχή και την αποδοχή μας. Η πρώτη ασφαλώς είναι το μεγάλο ζητούμενο. Η δεύτερη είναι το κερασάκι στην τούρτα της ματαιοδοξίας τους. Δικαιωματισμός, ρατσισμός, θρησκεία, μειονότητες, μετανάστευση και φυσικά πολιτική και οικονομία αποτελούν τα πρόσφορα πεδία δράσης τους, καθώς ενδείκνυνται για αντιπαράθεση και δη τοξική. Θέματα όπως η τρίτη ηλικία, τα ΑΜΕΑ, η πείνα σε όλες τις περιοχές του κόσμου (και όχι μόνο εκεί που επιλέγει η Ιδέα) και η εν γένει καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν τους ενδιαφέρουν αφού δεν προσφέρονται για διαξιφισμούς ή δεν εξυπηρετούν το δικό τους αφήγημα.

Και κάπως έτσι «φωνάζουν» στα Social Media συχνότατα με αγένεια (δες προηγούμενο άρθρο) αναζητώντας συμπαραστάτες της Ιδέας τους, αδιάφορο αν συμβαδίζει με τα πορίσματα της Επιστήμης, της έρευνας ή της ίδιας της πραγματικότητας. Ο φορέας της Ιδέας πχ. θα πληκτρολογήσει με την άνεση που του παρέχει ο δυτικός πολιτισμός, πίνοντας τον freddo του και το κρουασανάκι του τη βεβαιότητά του πως όλα καταρρέουν, πως δεν υπάρχει δημοκρατία, πως ο κόσμος δεν έχει να φάει και πως αυτός ο δυτικός πολιτισμός ευθύνεται για όλα τα δεινά που υφίσταται η Υφήλιος. Και πως πέραν αυτού ο κόσμος ευημερεί, πως χωρίς τον δυτικό κόσμο υπάρχει ο Παράδεισος.

Η Ιδέα τελικά κατισχύει τα πάντα. Ακόμη και τον φορέα της, που γίνεται ένα με αυτήν και καταντάει να είναι απλώς το Ηχείο της. Κι όταν τυχόν στριμωχτεί, θα επικαλεστεί σκοτεινά συμφέροντα, τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, κάθε είδους συνωμοσία (βλ. Μακάβριο Χορό) και φυσικά θα μιλήσει για παραποιημένα στοιχεία, χειραγωγούμενες δικαστικές αποφάσεις, στημένες δημοσκοπήσεις και ό,τι άλλο μπορεί να σκαρφιστεί, αρκεί να μην παραδεχτεί την πραγματικότητα που την διαψεύδει. Κι όποιος δε συμφωνεί μαζί της είναι απλώς «φασίστας».

Πρόκειται για μοτίβο που αναπτύσσεται με τη βοήθεια του αλγόριθμου και με αυτόν τον τρόπο επηρεάζει εκατομμύρια συνειδήσεις ανθρώπων που καταπίνουν αβασάνιστα ό,τι τους σερβίρει η Ιδέα.

Πόσο «ελεύθεροι» είμαστε τελικά;