Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν στην ίδια περιοχή και στο ίδιο τετράγωνο δύο άγνωστοι μεταξύ τους άντρες, γύρω στα τριάντα, ανύπαντροι, απασχολούμενοι σε ανταγωνιστικές εταιρείες τηλεπικοινωνίας. Η ρουτίνα τους σχεδόν πανομοιότυπη, με μια μόνο ασήμαντη αλλά και τόσο φασαριόζικη διαφορά…

Ο ΚΥΡ-ΠΑΝΤΕΛΗΣ

Πηγαίνει στην εταιρεία Α με τον προαστιακό για να αποφύγει την κίνηση στους δρόμους, φροντίζοντας να πάρει το νωρίτερο δρομολόγιο ώστε να μη φτάσει καθυστερημένα στη δουλειά του. Δουλεύει το προβλεπόμενο οκτάωρό του, εκτός και του ζητηθεί κάποια υπερωρία.

Δεν είναι η δουλειά των ονείρων του αλλά τουλάχιστον του δίνει τα προς το ζην και κάτι παραπάνω. Δεν παραπονιέται και προσπαθεί να κάνει όσο πιο ευσυνείδητα μπορεί τα καθήκοντά του και κάτι παραπάνω.

Πολύ δύσκολα διαταράσσεται η ρουτίνα αυτή, κυρίως τις καθημερινές. Το σαβ/κύριακο προσπαθεί να το ρίχνει έξω για καμιά βόλτα με φίλους ή καμιά εξόρμηση, πάντοτε όμως με σύνεση καθώς τα οικονομικά δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια.

Αυτό που τον ενοχλεί όμως είναι όταν κάτι του χαλάει αυτή την καθημερινότητα. Τότε γίνεται έξαλλος και μπορεί ν’ ασχολείται με αυτό για βδομάδες. Παράδειγμα οι απεργιακές κινητοποιήσεις, ειδικά όταν επιφέρουν στάσεις εργασίας ή και απεργία στα Μ.Μ.Μ. Δεν το χωράει ο νους του, με ποιο δικαίωμα του απαγορεύουν να πάει στη δουλειά του όπως έχει συνηθίσει και τον αναγκάζουν είτε να πάρει το αμάξι με όλα τα συνεπακόλουθα (βενζίνη, ταλαιπωρία, καθυστερήσεις κλπ.) είτε να χαραμίσει μια μέρα άδεια. Ευτυχώς βέβαια που οι απεργίες κρατάνε μόνο μια μέρα, αλλά και πάλι η ζημιά είναι ανυπολόγιστη.

Η θέση του; Δικαίωμα στην απεργία ναι, όχι όμως να εμποδίζεται η ζωή των υπολοίπων. Αυτό διατυμπανίζει στις συζητήσεις-διαξιφισμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά τις μέρες των απεργιών. Και βλέποντας τους μπαχαλάκηδες να τα σπάνε αναρωτιέται πώς υπάρχουν άνθρωποι που τα επικροτούν όλα αυτά.

Στο τέλος της μέρας τα βάζει πάλι με τον εαυτό του που δεν έστειλε βιογραφικά για καμιά συνέντευξη για άλλη δουλειά.

Ο ΤΣΕ

Πηγαίνει στην εταιρεία Β με το τραμ και το μετρό για να αποφύγει την κίνηση στους δρόμους, φροντίζοντας να πάρει το νωρίτερο δρομολόγιο ώστε να μη φτάσει καθυστερημένα στη δουλειά του. Δουλεύει το προβλεπόμενο οκτάωρό του, εκτός και του ζητηθεί κάποια υπερωρία.

Δεν είναι η δουλειά των ονείρων του αλλά τουλάχιστον του δίνει τα προς το ζην και κάτι παραπάνω. Φυσικά παραπονιέται διαρκώς και προσπαθεί να το κάνει όσο πιο ξεκάθαρο γίνεται, οραματιζόμενος απολαβές του θα ήταν πολύ παραπάνω από αυτές που έχει τώρα.

Πολύ δύσκολα διαταράσσεται η ρουτίνα του, κυρίως τις καθημερινές. Το σαβ/κύριακο προσπαθεί να το ρίχνει έξω για καμιά βόλτα με φίλους ή καμιά εξόρμηση, πάντοτε όμως με σύνεση καθώς τα οικονομικά δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια. Και πώς ν’ αφήσουν όταν είναι τόσο χαμηλοί οι μισθοί.

Αυτό που τον εξοργίζει όμως είναι όταν κάτι στην καθημερινότητα πάει ν’ αλλάξει κι κόσμος σφυρίζει αδιάφορα. Τότε γίνεται έξαλλος και μπορεί ν’ ασχολείται με αυτό για βδομάδες. Παράδειγμα οι απεργιακές κινητοποιήσεις, ειδικά όταν επιφέρουν στάσεις εργασίας ή και απεργία στα Μ.Μ.Μ. Δεν το χωράει ο νους του, πώς υπάρχουν άνθρωποι που αντί να τις επικροτήσουν, μιζεριάζουν σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτούλη τους. Και βέβαια, είναι έτοιμος να συμμετάσχει και ο ίδιος εάν το συνδικάτο εξαγγείλει συμμετοχή, άλλωστε κρατάνε μόνο μια μέρα.

Η θέση του; Τίποτα δε θα αλλάξει χωρίς αγώνες. Το διατυμπανίζει σε όλους τους τόνους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το δικαίωμα στην απεργία είναι ιερό και οι συγκεντρώσεις ιερότερες. Κι αν γίνουν επεισόδια, πρόκειται ξεκάθαρα για προβοκάτσια που επίσης σπεύδει να στηλιτεύσει αντικρούοντας τους εξυπνάκηδες του καναπέ. Οι συζητήσεις-διαξιφισμοί τότε παίρνουν φωτιά.

Στο τέλος της μέρας τα βάζει πάλι με τον εαυτό του που δεν έστειλε βιογραφικά για καμιά συνέντευξη για άλλη δουλειά.

 Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Κάποια ημέρα απεργίας οι δύο άντρες κάθονταν στην  καφετέρια της γειτονιάς τους σε διπλανά τραπέζια. Έπιασαν να συζητάνε με την παρέα τους για το πώς η εργατική τάξη μπορεί να διεκδικήσει καλύτερους μισθούς. Ο κυρ-Παντελής θεωρούσε πως μόνο μέσα από την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μπορεί να ανοίξουν θέσεις εργασίας κι έτσι να ανέβουν οι μισθοί, ενώ ο Τσε μιλούσε για τους αγώνες που πρέπει να κλιμακωθούν ώστε να αναγκαστεί η Κυβέρνηση να τα βάλει με τους ολιγάρχες και να φορολογήσει τα υπερκέρδη τους, θεσπίζοντας ταυτόχρονα καλύτερους μισθούς.

Ο κυρ-Παντελής έδειχνε πάντως μια εμφανή αποστροφή σε οποιασδήποτε μορφής αντίσταση και πίστευε πως η ελεύθερη οικονομία θα φέρει τα βέλτιστα αποτελέσματα σε όλους. Γεγονός που κατέκρινε πλήρως ο Τσε, πιστεύοντας στη διαρκή πάλη των τάξεων.

Την ίδια περίπου ώρα αποχαιρέτησαν τις παρέες τους και πήραν τον δρόμο για το σπίτι. Είχαν πολύ υλικό να μοιραστούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άλλωστε…