Τίποτα δεν είναι πιο στενόχωρο, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, από την απώλεια των αγαπημένων μας ανθρώπων. Και μόνο η φευγαλέα σκέψη τους αρκεί για να φορτώσει με αβάσταχτο βάρος την ψυχή οδηγώντας ακόμη και σε πανικό.

Όχι, δεν υποφέρεται η απώλεια. Και ειδικά η συνειδητοποίηση του γεγονότος πως ο αγαπημένος σου ή η αγαπημένη δεν υπάρχουν πια. Αδιάφορο εάν είχες ή δεν είχε συχνή επαφή. Μπορεί να βρισκόταν σε άλλη χώρα, σε άλλη ήπειρο, όμως υπήρχε. Το ήξερες. Το να μην υπάρχει όμως είναι κάτι εντελώς άλλο.

Είναι που ζούμε και η ζωή μας η ίδια καθορίζεται από κάποια πρόσωπα τα οποία αποτελούν τη ζωντανή ιστορία μας. Μας προσδιορίζουν, είναι σημεία αναφοράς, μας συνοδεύουν στο διάβα μας και μόλις φύγουν σπάει ένας από τους κρίκους και η αλυσίδα λιγοστεύει.

Πολλά και τα παρεπόμενα, αναμφίβολα. Θα ξεπεραστούν όμως με τον καιρό, εκτός από αυτή τη στενόχωρη αίσθηση πως μίκρυνε ο κόσμος. Τι θα πει «δεν υπάρχει πια;» Πώς γίνεται να μην υπάρχει πια; Πώς μπορεί να βρίσκεται πια μόνο σε φωτογραφίες και στις αναμνήσεις; Πώς καταφέρνεις να μην ξεχάσεις τη φωνή τους;

Ναι, ο χρόνος είναι γιατρός. Η ζωή συνεχίζεται, μόνο που σιγά-σιγά σα να ξεθωριάζει…